Johan's Cult Review - The Bird with the Crystal Plumage

Uit de diepste en krochten van Amsterdam-Oost is er een man die dagelijks het internet afstruint op zoek naar die ene speciale uitgave van een (cult)-klassieker. In deze nieuwe tweewekelijkse rubriek zal hij hier op Cult Movies Reviewed elke tweede zaterdag aandacht besteden aan bijzondere uitgaves van cultfilms uit zijn eigen prive-collectie. Welkom bij Johan's Cult Review, waar je je met de term 'download' op glad ijs begeeft.

De keuze van vandaag: The Bird With The Crystal Plumage (2011, Arrow Films) op blu-ray.

Only God Forgives (2013, Nicolas Winding Refn)

Nicholas Winding Refn riep in een recent interview acteur  Ryan Gosling uit tot zijn muse.  Dat er inderdaad een zekere chemie is tussen beide heren was al in Drive (2011) te merken. Die film kenmerkte zich door een flinke dosis geweld en criminaliteit, een geliefkoosd thema van Refn dat ook al terugkwam in zijn eerdere Pusher-trilogie. Met Only God Forgives is er nu een nieuwe samenwerking tussen Refn en Gosling in de zalen te zien. Hieronder leest u of zij na Drive de hooggespannen verwachtingen weten in te lossen.  

American Mary (2012, Sylvia Soska & Jen Soska)

Langzaam maar zeker lijken alle taboes in cinema te sneuvelen. Grenzen worden steeds weer verlegd en seks en geweld worden alsmaar explicieter. Elk jaar opnieuw verschijnt er wel een film die een nieuwe standaard zet als het om choqueren gaat. Puriteins Amerika zal er allicht niet om kunnen lachen, maar de psychologische horrorfilm American Mary beantwoordt aan dit criterium door de kijker te trakteren op een combo van verontrustende beelden en een gestoord verhaal.  

Star Trek into Darkness (2013, J.J. Abrams) - bioscoop

J.J. Abrams wist in 2009 die-hard Star Trek fans en ook vele niet fans te verrassen met zijn versie van de uit de jaren '60 stammende science-fiction serie. De gehele cast werd grondig verjongd, de dialogen verscherpt en de effecten waren indrukwekkend. Het werd volgens velen één van de beste Star Trek films ooit en dat bleek ook wel aan de box office waar de film het meer dan prima deed. Hollywood kennende mocht een vervolg natuurlijk niet uitblijven. Dat is er nu in de vorm van Star Trek into Darkness.

Door een ongelukkig voorval wordt James T. Kirk uit zijn ambt gezet als kapitein van de Enterprise. Pike neemt het roer over, maar besluit Kirk een tweede kans te geven. Ondertussen komt een geheime afdeling van Starfleet in Londen onder vuur te liggen door de terrorist John Harrison. Dit voormalig lid van Starfleet heeft nog een appeltje te schillen met zijn oude werkgever. Bij een van zijn volgende aanvallen doodt hij Kapitein Pike waarbij Kirk roept om wraak. De Enterprise volgt de terrorist naar de thuiswereld van de Klingons maar eenmaal daar aangekomen blijkt dat niets is wat het lijkt.

In tegenstelling tot de eerste film wordt er dit keer een soort centraal thema ter sprake gebracht. De bedenker van Star Trek, Gene Roddenberry, liet in de originele serie regelmatig relevante problematiek naar voren komen en bood in de handelswijze van de personages een antwoord. Zo lijkt J.J.Abrams dat ook te doen met Into Darkness, waar men re-integratie van veelplegers ter sprake stelt. Je ziet de bemanning grote moeite hebben met het nemen van die beslissing, wat uiteindelijk verdeeldheid veroorzaakt. Dat dilemma vormt een rode lijn door de gehele film.

Ondanks die problematiek wordt de film nergens te ernstig. Sterker nog, in de eerste film werd er nog met enige regelmaat gesproken over voornamelijk technische verworvenheden. Blijkbaar vond men dat niet meer nodig om hier verder op te borduren want het komt in dit vervolg amper terug. Dat zullen oude 'Trekkies' misschien wel betreuren maar ergens valt te betwijfelen of de nieuwe generatie jongeren hier wel op zit te wachten. Gelukkig voor hun is het tempo behoorlijk opgeschroefd waardoor Into Darkness nergens ook maar de kans krijgt om saai te worden. De special effects zijn geen moment echt adembenemend maar wel frequent aanwezig waardoor de mindere effecten amper de kans krijgen bij te blijven.

De grappen uit de hoed van Simon Pegg als Scotty (wederom met zijn vreemd ogende sidekick) zijn weer raak. Fijn is ook dat zijn rol met mate is uitgebreid. J.J. Abrams weet gelukkig heel goed de balans te bewaren tussen de hoofd- en bijpersonages. Hetzelfde geldt voor de 'bromance' tussen Kirk (Chris Pine) en Spock (Zachery Quinto). Nog steeds kibbelen ze hevig met elkaar en moeten ze elkaar nog leren aanvoelen, maar nergens wordt hierin uitgeschoten. Daarnaast is de vijand John Harrison, gespeeld door een voortreffelijke Benedict Cumberbatch, veel beter uitgewerkt dan de grote vijand uit de vorige Star Trek. Ook draagt deze persoon een geheim met zich mee wat de oudere Star Trek fans wel zullen herkennen. Joy!

Al met al is Star Trek into Darkness een prima vervolg geworden. Wel zou moeten worden erkend dat de frisheid die de eerste film zo kenmerkte hier een stuk minder aanwezig is. Is dat heel erg? Niet echt, de film is bovenal behoorlijk vermakelijk en dat is wat hier telt. Het is nu vooral erg uitkijken naar wat J.J. Abrams met de volgende Star Wars-film doet. Sci-fi is hem op het lijf geschreven, maar of dat genoeg is om de meest succesvolle reeks nieuw leven in te blazen? We zullen zien.

Star Trek into Darkness is vanaf 6 juni 2013 te zien in de Nederlandse bioscopen (Paramount).

The Awakening (2011, Nick Murphy) - dvd

Onverklaarbare verschijnselen zijn er al sinds mensenheugenis. Van vreemde figuren die op een grot- of muurtekening staan tot aan vliegende objecten in een middeleeuws schilderij. Vanaf het moment dat fotografie zich ontwikkelde werden er naast de zichtbare organismen ook niet-zichtbare organismen waargenomen. Een hoop sceptici begonnen te geloven waar anderen nog sceptischer werden. Paranormale verschijnselen houden de gemoederen flink bezig en geven daarnaast uitstekende inspiratie voor het maken van geestenfilms, zoals The Awakening, een film die al twee jaar oud is maar nu pas op dvd in Nederland is verschenen.

The Pit and the Pendulum (1991, Stuart Gordon) - dvd

Als het op low-budget films aankomt spant Full Moon toch wel de kroon. De films die zijn ontsproten uit het brein van Charles Band, de man achter deze filmstudio, zien er goedkoop uit en lijken weinig aandacht te schenken aan bijvoorbeeld het acteerwerk. Toch zijn de meeste Full Moon-films meer dan de moeite waard omwille een paar epische creaties (Puppet Master, Demonic Toys) en regisseurs die aantoonbaar plezier in hun vak hebben. Stuart Gordon is zo'n regisseur, een man die vooral inspiratie opdoet uit verhalen van H.P. Lovecraft en in het geval van The Pit and the Pendulum Edgar Allan Poe.

A Horrible Way to Die (2010, Adam Wingard)

Een paar jaar geleden werd er nog gesproken van een belofte, maar daar is al geen sprake meer van. Adam Wingard is inmiddels een gevestigde naam binnen de hedendaagse horror en daar is weinig verrassends aan. Al in 2007 liet hij van zich horen. Dat deed hij een beetje met Home Sick, maar vooral met Pop Skull waar hij een wel heel eigenzinnige stempel op het genre heeft weten te drukken. Deze hallucinante, dromerige en bovendien zeer duistere film werd door critici beter opgepakt dan door de doelgroep maar riep wel een golf aan nieuw werk op voor dit jonge talent, beginnende met A Horrible Way to Die..

Antiviral (2012, Brandon Cronenberg)

David Cronenberg heeft het horrorgenre in de jaren ’70 en ’80 voorgoed veranderd met zijn eigenzinnige visie op geestelijke en vooral lichamelijke transformatie. Sindsdien is zijn naam onlosmakelijk verbonden met body-horror. Wie zich op zijn domein begeeft, ontkomt niet aan een kritische vergelijking. Zeker niet als je zijn zoon bent en een prent op de markt brengt onder de weinig verhullende titel Antiviral. Of het een goed idee is om in de voetsporen van iemand als Cronenberg te treden valt te betwijfelen, maar het getuigt alleszins van een flinke dosis lef. Benieuwd of zoon Brandon de hoge verwachtingen weet in te lossen.

Warm Bodies (2013, Jonathan Levine) - dvd

Had William Shakespeare ooit kunnen denken dat zijn roman Romeo en Julia een basis zou kunnen zijn voor een liefdesverhaal tussen een zombie en een mens? Van zombies hadden ze toen hoogstwaarschijnlijk nog nooit gehoord. Honderden jaren later zijn ze niet weg te denken uit de filmindustrie. Vooral na het grote succes van de tv serie The Walking Dead werden de zombies weer bekend en geliefd bij het grote publiek. Helaas willen veel mensen op dit succes meeliften en dat resulteert vaak in lowbudget producties die met de juiste commercie bij de liefhebbers terechtkomen. Originaliteit is dan ver te zoeken. Maar soms, heel soms, lijkt een enkeling het lef te hebben om met iets nieuws te komen.

Lovecraft op celluloid - special

Van de inmiddels overleden schrijver H.P. Lovecraft wordt gezegd dat hij één van de meest invloedrijke auteurs is in de Amerikaanse horrorliteratuur. Niemand minder dan Stephen King noemde hem ooit de beste klassieke horrorschrijver van de twintigste eeuw. Wie Lovecraft wel eens gelezen heeft, weet dat zijn verhalen zich laten kenmerken door een archaïsche stijl met veel bijvoeglijke naamwoorden en een fascinatie voor oeroude kosmische entiteiten die maar één doel voor ogen hebben: de mensheid verslinden. De focus in zijn verhalen ligt niet zozeer op de fysieke confrontatie tussen mensheid en monsters, dan wel op het psychologische aspect waar een veelal mannelijke hoofdrolspeler ten onder gaat aan het besef dat deze Oude Goden weldra de wereld zullen innemen. Het bekendste voorbeeld hiervan is wellicht de Cthulhu Mythos, over een mythisch wezen dat voor het eerst beschreven wordt in het verhaal The Call of Cthulhu. Andere bekende verhalen zijn The Colour out of Space, The Music of Erich Zann, The Shadow over Innsmouth, At the Mountains of Madness, The Dunwich Horror en The Case of Charles Dexter Ward. Veel van zijn werk werd destijds in pulpmagazines gepubliceerd, wat hem een bedenkelijke reputatie bezorgde. Desondanks geldt de fictieve wereld van Lovecraft tot op vandaag als inspiratiebron voor vele auteurs, maar ook cineasten. En over die tweede groep gaat volgend artikel, waarin Cult Movies Reviewed voor de gemakkelijkheid uitsluitend de beste en meest markante Lovecraft-verfilmingen bespreekt.